Een paard met kissing spines en staakgedrag

Lees hieronder het verhaal van Vos en Jeanne. Vos is een geweldig leuk, vriendelijk en talentvol paard. Zij zijn ongeveer een half jaartje geleden op mijn pad gekomen en hebben nu zo'n 5 lessen gevolgd. Onderaan het verhaal van Jeanne kun je enkele videobeelden zien van Vos en Jeanne tijdens de clinic afgelopen 7-9. Zij reden mee om te laten zien dat er ook voor een paard met een dergelijke diagnose nog enorm veel mogelijkheden zijn. Echt een genot om deze combinaitie les te geven. Kijk en geniet hoe dit prachtige paard met veel plezier samenwerkt met zijn amazone.

                                   Vos en Jeanne

Vos (officieel Adagio) is een 9 jarige, grote vriendelijke reus (1.81m), van de hengst Oscar. Toen hij als 4 jarige bij ons op stal kwam was hij een enorme slungel en net zadelmak. Vos bleek een echte eye-catcher op wedstrijden. Hij showde in de ring altijd net even extra en we eindigden vaak in de top 3. Toen hij 7 jaar was maakten we de overgang naar de M1. In de trainingen werd steeds duidelijker zichtbaar dat er sprake was van periodes. Een periode liep hij heel erg fijn en pakte ik een wedstrijdje mee, maar dan volgde er al snel een periode waarin hij vreselijk dwars was. In zo’n mindere periode kon ik Vos soms amper aan de teugel rijden en had hij al moeite om ‘gewoon’ te draven en galopperen. Dierenarts en osteopaat konden lichamelijk niets vinden, dus dan toch maar even doorzetten.

De boel escaleerde eind vorig jaar doordat ik Adagio liet behandelen door een osteopaat. Dit doen we altijd jaarlijks en ik dacht hem hiermee te helpen. Maar na de behandeling wist hij simpelweg niet meer hoe hij moest lopen. Hij begon steeds heftiger te staken met als resultaat dat ik er zelfs af begon te vallen. Dit was de druppel om te besluiten dat er echt iets niet in de haak was.

Ik was al zo bang geworden dat ik Vos eigenlijk niet durfde te rijden toen we in de kliniek waren. De dierenarts concludeerde al snel dat het gewoon geen geschikt paard voor mij was. Paard zag er goed gespierd en glanzend uit, daar is niets mee mis. ‘Gewoon harder aanpakken’ was het advies. Maar na uitverdoven van de rug liep hij aanmerkelijk beter, en na foto’s van de rug bleek Vos dan toch echt kissing spines te hebben. Ontzettend sneu verlieten we de kliniek, maar tegelijkertijd ook opgelucht dat er dus inderdaad iets aan de hand was. De afgelopen 2/3 jaar hebben we altijd al een soort onderbuik gevoel gehad dat er iets speelde bij Adagio, maar wijzelf en dierenarts/osteopaat etc. konden er niet de vinger op leggen.

Op de kliniek had hij corticosteroïd injecties gehad en ik mocht na een aantal weken weer gaan rijden. Al mijn hoop werd direct de grond in geboord, want eigenlijk liep hij nog precies zoals voorheen. Niet voorwaarts willen, staken en zijn rug enorm vasthouden. Ik zat met mijn handen in het haar. Op internet vond ik een forum met lotgenoten waar mooie verhalen over Atletische rijkunst en de begeleiding van Monique stonden. Ik besloot als laatste poging contact op te nemen met Monique. Op dat moment hadden we eigenlijk de hoop al opgegeven dat Vos ooit weer pijnloos gereden zou kunnen worden.

Ik stond in het begin wat sceptisch tegenover de lessen van Monique omdat ik betwijfelde of Vos er niet te erg aan toe zou zijn en of de manier van rijden wel iets voor ons zou zijn. Maar ik wilde Vos alle kansen geven die in ons bereik lagen en dus maakten we een afspraak dat Monique bij ons thuis zou komen. Het klikte meteen en ik stond er versteld van dat Monique direct kon benoemen wat bij Vos het probleem was. We zijn direct aan de slag gegaan met het rekken van de lange rugspieren, waar bij Adagio voornamelijk het probleem zit aangezien die spieren rondom zijn kissing spines liggen en ze aanmerkelijk verkort waren.

Inmiddels les ik bijna een halfjaar bij Monique en de vooruitgang is enorm. Het staken is helemaal over, hij loopt weer ontspannen door zijn lijf en we kunnen weer galopperen wat een halfjaar geleden echt ondenkbaar was. We oefenen veel verschillende zijgangen om zijn rugspieren te trainen en elke les bedenkt Monique nieuwe oefeningen om het uitdagend te houden. Ik ben zelf op een hele andere manier naar de huidige dressuur en het trainen gaan kijken, waardoor ik ook op een andere manier ben gaan rijden. Wat ik ontzettend aan Monique waardeer is haar enorme enthousiasme en haar uitleg in de lessen, waardoor je zelf na zo’n les ook weer een tijdje aan de slag kan. Ik ben gaan denken in mogelijkheden en niet in onmogelijkheden, en de band tussen Vos en mij is sterker dan ooit.

Ik wil dit verhaal graag delen omdat ik denk dat er veel meer mensen zijn in een vergelijkbare situatie, en ik hiermee wil laten zien dat je met de lessen van Monique zoveel moois kan bereiken. Mijn paard loopt losser en fijner dan ooit, maar het belangrijkste: ook pijnloos. Hij laat zoveel progressie zien dat hij misschien zelfs ooit wel weer op wedstrijd kan, al is dat niet mijn hoofddoel. Ik zou daarom iedereen de lessen van Monique aanraden, maar het beste is om het zelf te beleven.